Ακτές

Ακτή ονομάζουμε το τμήμα της στεριάς που βρίσκεται σε επαφή με την υδάτινη μάζα και δέχεται την επίδραση των κυμάτων της. Σ’ αυτό σπάζουν τα θαλάσσια κύματα και προκαλούν τριβή των πετρωμάτων ή αφήνουν εκεί ό,τι μεταφέρουν οι ποταμοί στη θάλασσα. Οι ακτές διακρίνονται: α) Σε ομαλές. Είναι εκείνες που κατεβαίνουν κανονικά με ελαφρά κλίση προς τη θάλασσα και συνεχίζονται μέσα σε αυτήν. Συνήθως καλύπτονται από στρώμα άμμου ή από προσχώσεις των ποταμών που εκβάλλουν εκεί. β) Σε απόκρημνες. Είναι εκείνες που αποτελούνται από σκληρά πετρώματα και κατεβαίνουν κοφτά προς τη θάλασσα. Το βάθος της θάλασσας στο σημείο αυτό είναι αρκετά μεγάλο, και γ) σε σπηλαιώδεις. Είναι αυτές που αποτελούνται από κομματιασμένα κι ακανόνιστα σκορπισμένα βράχια.

Ηπειρωτικό υφαλοπρανές – Βυθός

Υφαλοκρηπίδα
Είναι ο πυθμένας και το υπέδαφος θαλάσσιων περιοχών που αρχίζει από την αρχή και εκτείνεται μέχρι το σημείο όπου το βάθος της θάλασσας είναι 200 μέτρα. Η  υφαλοκρηπίδα των λιμνών έχει ανάλογο σχηματισμό με αυτόν της θάλασσας.

Ηπειρωτικό υφαλοπρανές
ή ηπειρωτική κατωφέρεια είναι το τμήμα του πυθμένα, πού βρίσκεται στη συνέχεια της υφαλοκρηπίδας και εκτείνεται μέχρι την αρχή του πραγματικού βυθού. Χαρακτηρίζεται από μεγάλη (απότομη) κλίση (περίπου 60%). Το μήκος του, στους ωκεανούς, κυμαίνεται από 4.000 μέχρι 9.000 μ. (κάθετη σχεδόν απόσταση), καλύπτοντας μικρή σχετικά οριζόντια απόσταση.

Ανάγλυφος Χάρτης της Ελλάδας. Φαίνεται το ανάγλυφο των Ελληνικών Βυθών. Μουσείο Γουλανδρή

Βυθός
Συνέχεια του υφαλοπρανούς είναι ο βυθός. Λέγοντας βυθός, γενικά, εννοούμε τον πυθμένα των θαλασσών, των ποταμών και των λιμνών, ή με άλλα λόγια, το γήινο στρώμα, επάνω από το όποίο υπάρχει υδάτινος όγκος. Ειδικότερα, όμως, στην περίπτωση των ωκεανών ή και στην περίπτωση εκείνων των λιμνών πού παρουσιάζουν υφαλοπρανές, με τον όρο βυθός εννοούμε το τμήμα εκείνο του πυθμένα, πού αρχίζει μετά το υφαλοπρανές. Ο βυθός των ωκεανών παρουσιάζει ποικιλία διαμορφώσεων, κυριότερες από τις οποίες είναι τα διαφόρου μορφής και μεγέθους κοιλώματα και οι εξάρσεις του.

Άβυσσος
ονομάζεται το τμήμα του πυθμένα πού βρίσκεται σε βάθος πλέον των 1.500 μ Ό προσδιορισμός του ακριβούς βάθους μιας υδάτινης εκτάσεως, καθώς και η αποτύπωση του ανάγλυφου των βυθών, λιμνών, λιμνοθαλασσών και θαλασσών, επιτυγχάνονται με τη βοήθεια ηχοβολιστικών συσκευών