Θάλασσα

Η θάλασσα σαν οικοσύστημα έχει οριζόντια και κατακόρυφη ζώνωση.
Η οριζόντια ζώνωση είναι η νηρειτική, έως διακόσια μέτρα, που έχει μεγάλη παραγωγικότητα, γιατί έχει φως (βρίσκεται πάνω την υφαλοκρηπίδα) και η ωκεανική.
Η κατακόρυφη ζώνωση είναι η ευφωτική (0-200 μ.), η βαθύαλη (200-2000 μ.) και  η αβυσσική με βάθος μεγαλύτερο από δύο χιλιάδες μέτρα.
Η ευφωτική ζώνη είναι επιφανειακή και έχει ένα βάθος μέχρι 100 – 200 μ. στις πιο ευνοϊκές περιπτώσεις. Στη ζώνη αυτή η φωτοσύνθεση γίνεται από το φυτοπλαγκτό και τα φύκη, που χρησιμοποιούν ηλιακή ενέργεια και χαρακτηρίζουν τη ζώνη αυτή. Αντίθετη της ευφωτικής ζώνης είναι η αφωτική που αρχίζει από το βάθος, που τελειώνει η ευφωτική και φτάνει ως τον πυθμένα. Χαρακτηρίζεται η ζώνη αυτή από την απουσία των φωτοσύνθεσης.
Σε κάθε ζώνη που λίγο ως πολύ παρουσιάζει μια ομοιογένεια υπάρχουν χαρακτηριστικοί οργανισμοί. Γενικότερα η συμμετοχή της θάλασσας στο κύκλο της ζωής κι αν θέλουμε στη βιολογική ισορροπία δεν συμβάλει μόνο ποσοτικά μια και καταλαμβάνει τα 5/7 της γης αλλά και ποιοτικά γιατί αποτελεί μια μεγάλη δεξαμενή τροφής και ενέργειας και είναι ο κύριος ρυθμιστής της περιεκτικότητας της ατμόσφαιρας σε οξυγόνο και διοξείδιο του άνθρακα.
Η ζωή στις θάλασσες καθορίζεται από το φως. Όταν στη θάλασσα υπάρχει φως, τα φυτά μπορούν να φωτοσυνθέσουν (πρωταρχικοί παραγωγοί) και κατά συνέπεια ν’ αναπτυχθούν και ν’ αναπαραχθούν. Τα φυτά που θα αναπτυχθούν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν τροφή από ζώα (πρωτογενείς καταναλωτές) και αυτά ν’ αποτελέσουν τροφή σαρκοφάγων ζώων (δευτερογενείς καταναλωτές) που κι αυτά στη συνέχεια θα θρέψουν άλλα ζώα κ.ο.κ. Τελικά όλοι οργανισμοί μετά το θάνατό τους διασπώνται από τους ανοργανοποιητές και επιστρέφουν στη φύση σαν οργανικοί. Μοιάζει δηλαδή η θάλασσα με εργοστάσιο που αναπαράγει και συντηρεί τη ζωή αλλά ταυτόχρονα παίρνει μέρος στην ανακύκλωση της ύλης και της ενέργειας. Στη θάλασσα ανάλογα με την κίνηση των οργανισμών διακρίνουμε ορισμένες βιοκοινότητες: Το πλαγκτόν, το βένθος, το Νηκτόν και το Νευστόν.